روزه داری و بیماری ها
۱۳۸۹/۰۵/۲۵ | برچسبها: پزشکی | 0نظرات
علم و تجربه نشان داده است که روزه در بسیاری از بیماری ها نه تنها مشکل ایجاد نمی کند بلکه باعث کنترل، تخفیف و حتی درمان نیز می شود.
بنابراین می توان گفت که به عنوان قانون کلی، روزه منعی در بیماری ها ندارد، مگر آن که شرایط بیمار و بیماری، خلاف آن را اثبات کند.
در مصرف کنندگان دارو نیز در بسیاری از موارد می توان با تغییر ساعات مصرف، مقدار مصرف و نوع دارو، شرایط روزه داری را فراهم کرد. پزشکان عالی قدر نیز با اطلاع از تمایل بیمار خود به روزه داری، توصیه های مناسب را جهت تغذیه، نوع وساعات مصرف دارو و شرایط مناسب بیمار و این که آیا به طور کلی، بیمار مجاز به روزه گرفتن هست یا خیر، به وی ارائه می کنند.
نبی مکرّم اسلام (ص) در حدیثی معده را خانه بیماری ها و پرهیز را سرآمد درمان ها معرفی می کنند و این بر نقش روزه در درمان هم تأکید می کند.
از طرفی بنا به گفته محققین، در طول تاریخ، غذاها بیشتر از سلاح ها، آدم کشته اند.
دانشمندی عقیده دارد که نخستین بیماری ها مربوط به پُرخوری بوده و نخستین درمان ها هم روزه است.
دانشمند دیگری را عقیده بر این است که انسان با یک چهارم غذایی که می خورد، زنده می ماند و با مابقی آن، اطبا امرار معاش می کنند.
دیگری می گوید روزه بهداشت کامل جسمی و شست وشوی احشا است و روزه داری باعث ایجاد جسمی تازه و آزاد شده از سموم می شود و دیگری بیان می دارد که اکثر بیماری ها ناشی از تخمیر غذا در روده است که با روزه درمان می شود.
به اعتقاد بسیاری از اطبا، انواع بیماری ها از غذاهای زیادی که از معده می گذرد و تحلیل نمی رود، سرچشمه می گیرد و تنها راه درمان، روزه است.
بقراط و فیثاغورث در زمان خود به پرهیز از غذا و نوعی روزه داری سفارش می کردند. در تاریخ طب سنتی ایران نیز حکمای عالی مقام، بارها بر نقش روزه و پرهیزها در پیشگیری یا مداوای امراض تأکید کرده و به بیماران خود توصیه و تجویز کرده اند.
در کل می توان گفت که با روزه داری، اعضای بدن تمام سموم خود را برای ایجاد تعادل و نگهداری محیط بدن، قربانی می کنند.
نکته مهم در این باب این که، تصمیم گیری برای روزه گرفتن یک بیمار، به نوع بیماری، شرایط اختصاصی هر بیمار، نوع دارو و موارد متعدد دیگر بستگی دارد و برای هر شخص جداگانه بررسی می شود و نمی توان قانون ثابتی را برای همه بیماران، حتی با بیماری مشابه، بیان کرد.
در این موارد اگر خود بیمار نتواند نسبت به ضررهای احتمالی روزه برای بیماری خود، اطمینان پیدا کند، باید به طبیب حاذق، اعتماد کند.
در گروه های خاص مانند کودکان و نوجوانان، زنان باردار و شیرده، سالمندان، ورزشکاران و بیماران خاص، تصمیم گیری برای روزه داری براساس نظر پزشک معالج و شرایط خاص فردی صورت می گیرد.
بنابراین می توان گفت که به عنوان قانون کلی، روزه منعی در بیماری ها ندارد، مگر آن که شرایط بیمار و بیماری، خلاف آن را اثبات کند.
در مصرف کنندگان دارو نیز در بسیاری از موارد می توان با تغییر ساعات مصرف، مقدار مصرف و نوع دارو، شرایط روزه داری را فراهم کرد. پزشکان عالی قدر نیز با اطلاع از تمایل بیمار خود به روزه داری، توصیه های مناسب را جهت تغذیه، نوع وساعات مصرف دارو و شرایط مناسب بیمار و این که آیا به طور کلی، بیمار مجاز به روزه گرفتن هست یا خیر، به وی ارائه می کنند.
نبی مکرّم اسلام (ص) در حدیثی معده را خانه بیماری ها و پرهیز را سرآمد درمان ها معرفی می کنند و این بر نقش روزه در درمان هم تأکید می کند.
از طرفی بنا به گفته محققین، در طول تاریخ، غذاها بیشتر از سلاح ها، آدم کشته اند.
دانشمندی عقیده دارد که نخستین بیماری ها مربوط به پُرخوری بوده و نخستین درمان ها هم روزه است.
دانشمند دیگری را عقیده بر این است که انسان با یک چهارم غذایی که می خورد، زنده می ماند و با مابقی آن، اطبا امرار معاش می کنند.
دیگری می گوید روزه بهداشت کامل جسمی و شست وشوی احشا است و روزه داری باعث ایجاد جسمی تازه و آزاد شده از سموم می شود و دیگری بیان می دارد که اکثر بیماری ها ناشی از تخمیر غذا در روده است که با روزه درمان می شود.
به اعتقاد بسیاری از اطبا، انواع بیماری ها از غذاهای زیادی که از معده می گذرد و تحلیل نمی رود، سرچشمه می گیرد و تنها راه درمان، روزه است.
بقراط و فیثاغورث در زمان خود به پرهیز از غذا و نوعی روزه داری سفارش می کردند. در تاریخ طب سنتی ایران نیز حکمای عالی مقام، بارها بر نقش روزه و پرهیزها در پیشگیری یا مداوای امراض تأکید کرده و به بیماران خود توصیه و تجویز کرده اند.
در کل می توان گفت که با روزه داری، اعضای بدن تمام سموم خود را برای ایجاد تعادل و نگهداری محیط بدن، قربانی می کنند.
نکته مهم در این باب این که، تصمیم گیری برای روزه گرفتن یک بیمار، به نوع بیماری، شرایط اختصاصی هر بیمار، نوع دارو و موارد متعدد دیگر بستگی دارد و برای هر شخص جداگانه بررسی می شود و نمی توان قانون ثابتی را برای همه بیماران، حتی با بیماری مشابه، بیان کرد.
در این موارد اگر خود بیمار نتواند نسبت به ضررهای احتمالی روزه برای بیماری خود، اطمینان پیدا کند، باید به طبیب حاذق، اعتماد کند.
در گروه های خاص مانند کودکان و نوجوانان، زنان باردار و شیرده، سالمندان، ورزشکاران و بیماران خاص، تصمیم گیری برای روزه داری براساس نظر پزشک معالج و شرایط خاص فردی صورت می گیرد.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
0 نظرات:
ارسال یک نظر